نیاز ما به موعظه!

ماجرای ما و شیطان !
شهریور ۹, ۱۳۹۷
سیاست پژوهی و اقدام نگاری در معماری نظام تبلیغ دینی
شهریور ۲۰, ۱۳۹۷

از سلسله مباحث انسان شناسی استاد محمد شجاعی

موعظه در حیات قلب جایگاه بسیار بسیار مهمی دارد، وقتی که انبیاء نیاز به موعظه دارند دیگر ما باید حساب کار خودمان را بکنیم که ما چقدر نیازمند موعظه هستیم. یکی از نکات بدی که در فرهنگ جهانی هست و از جاهای دیگر به فرهنگ ما هم سرایت کرده، این حالت پرهیز و دوری از موعظه است. اینکه دیگران را موعظه نکنید. اصلاً به یک فرهنگ تبدیل شده است. حتی اگر یک راهنمای مشفقی هم بخواهد کسی را موعظه بکند، اول به او می‌گوید من نمی‌خواهم تو را موعظه بکنم یا می‌گویند که من از موعظه بدم می‌آید؛ در حالی که موعظه مثل آب مثل هوا که در جنبه طبیعی انسان به آن نیاز دارد و با آن زنده است، در جنبه روحی برای ما یک نقش فوق‌العاده حیاتی را دارد؛ یعنی انسانی که از موعظه فرار می‌کند، یا از موعظه بدش می‌آید، یا خودش را در معرض موعظه قرار نمی‌دهد این حتماً قساوت قلب پیدا می‌کند. حتماً تاریکی روح و نفس پیدا می‌کند.

خیلی سخت است ما این فرهنگی که الان جا افتاده را عوض کنیم. تا انسان احساس بکند به اینکه احتیاج به موعظه دارد و یک کسی باید انسان را موعظه بکند. موعظه جایگاهش را زمانی خوب پیدا می‌کند که بدانیم علی رغم علم انسان, انسان به موعظه احتیاج دارد؛ یعنی اتفاقاً موعظه برای عالِم و کسی که می‌داند مفیدتر است تا کسی که نمی‌داند. لذا اگر کسی فکر بکند چون می‌داند، چون خودش استاد است، چون خودش تدریس می‌کند، چون خودش حتی موعظه‌گر است، خودش به موعظه احتیاج ندارد، این نهایت غفلت و نادانی است.

وقتی که معصومین(ع) ابراز نیاز به موعظه می‌کردند، آنهم نه برای یاد دادن به ما که ما موعظه بشویم، وقتی خداوند، انبیاء را موعظه می‌کند، ما دیگر باید حسابمان روشن است که چقدر نیازمند موعظه هستیم و انسان باید حتماً یک برنامه موعظه برای خودش داشته باشد؛یعنی در طول روز یا هفته، ساعتی را اختصاص بدهد به اینکه موعظه بشود، جایی برود که موعظه بشنود و موعظه بشود. از هر فرصتی هم برای موعظه شدن باید استفاده بکند.

نمایش وضعیت
ACTIVE

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یازده − هشت =