رفاقت با قرآن !

در آغوش بی نهایت !
شهریور ۹, ۱۳۹۷
تولد سالم در آخرت !
شهریور ۹, ۱۳۹۷

از سلسله مباحث انسان شناسی استاد محمد شجاعی

اگر سراغ قرآن می‌رویم، رفاقتی برویم، با آن رفیق شویم، قرآن بهترین رفیق است. و رفیقی هم هست که از رفاقت با آن بی نیاز نیستیم، نه در دنیا و نه در آخرت. رفیقی است که اگر با او رفیق نشویم بدبختیم و به تاریکی‌های جهنم و برزخ گرفتار می‌شویم. در دنیا باید مسیر ظلمت تا نور را طی بکنیم و اگر طی نکنیم در ظلمات برزخ گرفتار می‌شویم. اگر یک کسی که قرآن را می‌شناسد، می‌فهمد قرآن برایش نازل شده، با قرآن سروکار دارد، اگر می‌تواند رفیق شود و نشود، این شخص در آن ظلمات چطور می‌خواهد نجات پیدا کند؟ مگر قبر شوخی است؟ مگر قبر یک ساعت، دو ساعت، یک روز، دو روز است؟ برزخ مگر ده سال و پنجاه سال و صد سال و هزار سال است؟ ما الآن چه رفاقتی با قرآن داریم؟ چقدر با آن صمیمی هستیم؟

می‌فرماید: تک تک سوره‌های قرآن روز قیامت به شخص ظاهر می‌شوند. او می‌بیند یک چهره خوب، صمیمی، دوست داشتنی می‌آید. بعد می‌گوید اینجا به دادم برس! می‌گوید فراموشم کردی، من هم کاری نمی‌توانم بکنم. تو اصلاً از من فراری بودی، همه کس و همه چیز را به من ترجیح دادی! برای همه چیز وقت گذاشتی، حتی برای تلوزیون دیدن، مهمانی رفتن، پارک رفتن، برای همه ی کارهای طبیعی‌ات وقت گذاشتی، یک غذا می‌خواستی بخوری، چه تشریفاتی می‌گذاشتی تا این غذای طبیعی را بخوری، چطور وقتی موقع استفاده از «مائدة الله» اینگونه شدی؟

حضرت علی فرمود: سفره ی الهی است. اما ما به این مائدة الله رغبت نداریم. اصلاً حوصله‌اش را نداریم. برایش وقت نمی‌گذاریم.

نمایش وضعیت
ACTIVE

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

هجده − 7 =